Çanakkale'nin Biga ilçesine bağlı Karabiga beldesinde, serinlemek, ya da manzaranın tadını çıkarmak için gelen bazı kişiler, arkalarında bıraktıkları çöplerle doğaya en büyük kötülüğü yapıyor.
Yedikleri, içtikleri her şeyi olduğu yerde bırakıp evlerine dönüyorlar.
İnsan ister istemez şu soruyu soruyor:
Marketten alışveriş yaparken ürünleri taşıdığınız poşetler dönüş yolunda nereye kayboluyor? O çöpleri koyup geri götürmek gerçekten bu kadar mı zor? Geldiğiniz yere taşıdığınız eşyaları geri götürebiliyorsunuz da neden geride sadece çöp bırakıyorsunuz?
Daha da düşündürücü olan ise şu...
Aynı insanlar birkaç gün sonra yeniden o noktaya geliyor. Acaba kendi bıraktıkları çöpleri görünce hiç utanmıyorlar mı? Yoksa kirlettikleri yerin başkalarının yaşam alanı olduğunu hiç mi düşünmüyorlar?
Bazen insanın aklına istemeden şu soru geliyor:
Acaba evlerinde de aynı şekilde mi yaşıyorlar? Yedikleri içtikleri her şeyi salonun ortasına mı bırakıyorlar? Büyük ihtimalle hayır. Çünkü hiç kimse kendi evini bu hale getirmek istemez. Demek ki sorun temizlik değil, ortak yaşam alanlarına duyulan saygının eksikliği.
Doğa hepimizin ortak evi.
Deniz, orman, sahil ve mesire alanları kimsenin özel mülkü değil ama aynı zamanda kimsenin çöplüğü de değil. Bir plastik şişenin doğada yüzlerce yıl kaldığını biliyoruz. Cam kırıkları yangınlara neden olabiliyor. Yere atılan her çöp, sadece görüntü kirliliği oluşturmuyor; canlıların yaşamını da tehdit ediyor.
Üzücü olan ise hâlâ aynı şeyleri konuşuyor olmamız.
Yıllardır çevre temizliği anlatılıyor, okullarda eğitim veriliyor, belediyeler çöp kutuları yerleştiriyor, gönüllüler temizlik kampanyaları düzenliyor. Buna rağmen bazı insanlar doğayı kirletmeyi sürdürüyor.
Medeniyet, sadece güzel giyinmek ya da son model otomobile binmek değildir. Medeniyet, arkanızda çöp bırakmadan kalkabilmektir. Kimsenin görmediği bir yerde bile doğru olanı yapabilmektir.
Karabiga Fener Mevkii'nin kaderi çöplük olmak zorunda değil. Bu güzellikleri korumak belediyelerin yada diğer kurumların olduğu kadar vatandaşların da sorumluluğudur. Herkes sadece kendi çöpünü toplasa bile bu manzara tamamen değişir.
Artık şu gerçeği kabul etmeliyiz: Doğa bize ait değil, biz doğaya aitiz. Bugün kirlettiğimiz her alanı yarın çocuklarımız kullanacak. Onlara bırakacağımız miras, çöp yığınları değil; tertemiz bir çevre olmalıdır.
Çünkü çevreyi kirletenler, aslında sadece doğayı değil; yaşadıkları kenti, gelecek nesilleri ve en önemlisi kendi vicdanlarını da kirletiyorlar.
Son olarak şunu söylemek istiyorum: Siz ne zaman eğitileceksiniz? Ne zaman insan olmayı öğreneceksiniz? Ne zaman bu doğanın, bu dünyanın sadece pislikler için var olmadığını anlayacaksınız?